Movie Plazza

Struggle is nature's way of strengthening it

Maar er is meer nodig dan een schone lei om deze mensen de weg naar zichzelf te wijzen. John Locke geeft een deel van het antwoord door aan rockster Charlie uit te leggen hoe hij best afkickt van zijn drugsverleden. Locke wijst naar een larve in haar cocon: It's digging it's way through the thick hide of the cocoon. Now, I could help it - take my knife, gently widen the opening, and the moth would be free - but it would be too weak to survive. Struggle is nature's way of strengthening it. Daarom is het eiland geen ‘aloha beach’.

Daarom komt er geen hulp van buitenaf. De overlevenden zijn op zichzelf aangewezen. Het eiland is een spiegel waarin ze hun diepste angsten recht in de ogen kijken. En toch zegt Locke: But I've looked into the eye of this island, and what I saw... was beautiful.

De overlevingsstrijd op het eiland is de beitel die onze persoonlijkheid uitkerft in de boomstronk van ons karakter. You don’t know yourself, until you’ve been in a fight (Fight Club). Een bloem bloeit nergens beter als temidden een berg mest.

Maar hoe vul je die nieuwe vrijheid? Enkel door je als een larve een weg uit de cocon te vechten? Eigenlijk zijn alle overlevenden op het eiland niet zozeer op de vlucht, maar vooral op zoek. Op zoek naar zichzelf. Sawyer zegt zelfs: I became the man I was hunting.

Michelangelo ...

Maar hoe vind je jezelf terug? Jack is een vechter en hij beseft al snel dat er geen redding van buitenaf te verwachten valt. En toch vindt hij geen rust. Waarom?

Sawyer: You're just not looking at the big picture, Doc. You're still back in civilization.
Jack: Yeah? And where are you?
Sawyer: Me? I'm in the wild.

Jack is wetenschapper, een chirurg. Hij is bezig met de binnenkant van de mens, maar niet met wat zich ‘van binnen’ afspeelt. Jack wil anderen helpen, maar wil eigenlijk vooral de boel controleren. Hij probeert van het eiland een copie te maken van de beschaafde wereld. En net daarom laat hij zijn verleden niet los. Hij doet op het eiland net datgene wat zijn vader hem in de wereld daarbuiten verweet: You don't wanna try and save everyone. Because when you fail... you just don't have what it takes.

Net omdat Jack alles wil controleren, draaft hij maar door. Daarom komt Locke met zijn verhaal over Michelangelo op de proppen: Michelangelo zat dagen woordenloos te staren naar een beeldhouwende kunstenaar. Waneer die vroeg wat hij daar deed, zei hij dat hij aan het werken was. Twee maand later was David een feit.

... of toch Crusoë? Man of science, man of faith

Jack beseft niet dat het er in het leven niet op aan komt geen tijd te verliezen, maar wel in de roos te schieten. Vandaar de uitspraak van Jack: We don't have time to sort out everybody's God. Jack en Locke zijn elkaars tegenpool.

Locke: I think that's why you and I don't see eye-to-eye sometimes Jack, because you're a man of science.
Jack: Yeah...and what does that make you?
Locke: Me? Well, I'm a man of faith.

Dat is ook de titel van de eerste aflevering van de tweede reeks: Man of science, man of faith. Jack is de Robinson Crusoë van dit eiland. Hij probeert het eiland naar zijn hand te zetten, naar zijn ‘beeld en gelijkenis’. Wetenschap en beschaving, begrijpen en beheersen zijn geen doel op zich. Locke werpt hem dan ook voor de voeten dat A leader can't lead until he knows where he's going. Hurley leert Jack dat ook het schijnbaar nutteloze, nut heeft. Hurley investeert tijd in het maken van een (nutteloos) golf terrein: Dude... listen. Our lives suck! Everyone's nerves are stretched to the max! We're lost on an island, running from boars and monsters! Iedereen had nood aan een spelletje golf en niet aan redding van buitenaf of van Jack. Jack kan niet om met het irrationele. Vandaar ook zijn onmacht om zijn gevoelens voor Kate uit te drukken: Le coeur a ses raisons que la raison ne connaît pas. Locke probeert niet te controleren, hij is een man van faith, geloof. Hij aanvaardt zonder te begrijpen, Jack nooit.

He wasn’t on the plane

Maar daarmee weten we nog altijd niet wat dan wel het einddoel is, wat de personages wél moeten doen om zichzelf te vinden. Het antwoord schuilt in de titel van de tiende aflevering: Raised By Another. De titel verwijst niet naar Walt die door the others wordt ontvoerd en opgevoed (raised), maar wel naar de volgende passage:

The names of everyone who survived, all 46 of us. One of them — Jack! One of them isn't in the manifest. He wasn't on the plane. (Hurley)

Wordt de vraag naar wie ze zelf zijn, opgeworpen (raised) door the others, of meer algemeen: door de ander? De personages zijn zelf een eiland, zonder brug naar anderen. En zo wordt de reis naar binnen, op zoek naar onszelf, opnieuw een reis naar buiten, langsheen de ander.

Sayid (bij de begrafenis van Boone): I didn't know Boone very well, and for that I am sorry. On our sixth day here a woman named Joanna died. She drowned. And Boone was the first one into the water. I didn't know him, but I remember his courage. And I know he will be missed.

Sayid beschrijft Boone op basis van wat hij voor anderen gedaan heeft, op basis van zijn moed. Wij zijn niet meer of minder dan wat we betekenen voor anderen.