Movie Plazza

Een speciale film van Sophia Coppola (dochter van de befaamde Francis Ford Coppola) die eerder al haar strepen in de filmwereld verdiende met prenten als “The Virgin Suicides”. Met Lost in Translation slaagt ze er echter weer in een sterk staaltje regie af te leveren. Ze beschrijft de ontmoeting tussen 2 mensen in de anomieme grootstad van Tokio, de onherbergzame metropool voor de westerling, waarin beiden personages in ronddwalen (lost in translation) zoals schimmen in het geestesrijk. De ene Bob Harris (Bill Murray), een in midlife-crises verkerende filmster die een Whiskeyreclameshoot komt maken, de ander een piepjong getrouwde vrouw (Scartlett Johansson), die nu reeds haar workoholic man naloopt.

Beiden ontmoeten elkaar in een 5 sterrenhotel aan de bar, beiden immers worden reeds geteisterd door hun slapeloosheid. Hun groeiende relatie staat bol van benarde stiltes die meer vertellen dan hun eigenlijke dialogen en fijne humor. Ondertussen dompelt Coppola heel de film in een apathisch, afstandelijke aziatisch grootstadssfeertje die mede de kracht van de film bepaalt. Soms echter gaat ze met bv. de typische uitbundige aziatische talkshows een brug te ver volgens velen en beledigt ze de Japaners. Dit in het midden gelaten, en volgens mij immers totaal futiel aan de werkelijke boodschap van de film, verkeren beide personages in een filosofisch genaamde “grenssituatie”, waarin ze moeten bepalen hoe ze verder willen met het leven.

En de grootstad, van Tokio, met haar gepaarde eenzaamheid biedt hun een uitstekend bezinningsmoment. Ze begeleiden elkaar in hun levensvragen en verwachtingen, om uiteindelijk naar elkaar toe te groeien en stilaan zelfs in de ironische “woestijn” van Tokio toch nog hoop en misschien zelfs (platonische) liefde te vinden. Op het einde van de film laat men de deur op een kier inzake hun relatie, Bob fluistert haar iets toe wat niet verklapt wordt. Omwille van deze fijne straal van hoop kan men misschien nog speculeren op een voortzetting van hun ontsluimerende liefde? Door dit fluisterzinnetje vult elkeen maar in voor zichzelf hoe het eindigen moet. Dit zinnetje is de “touch of genius” die de film, in haar specifieke genre echter, finaliseert. Hiermee wordt de sfeer vervolledigd, van 2 ronddwalende zielen (lost in translation) zowel innerlijk als fysiek in Tokio.

Lost in Translation behandelt dus de innerlijke zoektocht van elkeen, en schuwt daarbij ook het probleem van de groeiende afstandelijkheid van deze maatschappij niet. Maar is deze verindividualisering wel vermijdbaar aangezien in een materieel geziene voldane “wereld” mensen op zoek gaan naar zichzelf en elkaar? Deze spirituele queeste is een gevolg van onze materiële weelde, waardoor na de vervulling van onze materiële behoeften men op zoek gaat naar de zichzelf en dus bezint. Deze zelfbezinning leidt meestal tot bitter weinig antwoorden en werkt de verindividualisering in de hand. De film toont dat veel van de zin van het leven moet gevonden worden bij elkaar zoals hun relatie illustreert. Dit sociologisch tintje is slechts één van de aspecten die deze film u aanbieden kan, open voor interpretatie, open voor verbeelding, misschien zelfs open voor zelfreflectie?

+ Recensie

+ Recensie

+ Recensie

+ Recensie