| Limitless |
|
| maandag, 06 juni 2011 00:00 | |||||
|
Limitless is de nieuwste film van Neil Burger die na ‘The Illussionist’ verder stapsgewijs het Hollywood-landschap binnendringt. Met Limitless zet hij een commerciële en afgewerkte prent af die zeer ‘up beat’ en energetisch als een sneltrein doorheen de bioscoop dondert. Verwacht je hier niet aan hoogstaande dialogen of subtiele cinema, maar zet je schrap voor en snelle film die goed en krachtig in beeld wordt gebracht en daarbij de bioscoopganger tevreden naar huis stuurt. Het verhaal gaat over Eddie (Bradley Cooper), een schrijver die te kampen heeft met een ‘writters block’. Hij krijgt geen woord, geen letter op papier. Iedereen kent dat nijpende gevoel van naar een leeg blad te staren terwijl je geest er maar niet in slaagt zijn ideeën te ordenen voor die eerste perfecte zin. Niets is immers frustrerender dan om te gaan met je eigen onmacht, het onvermogen om je potentieel om te zetten in de resultaten waarvan je weet dat je ze kan bereiken.
Hierna werkt Eddie zijn roman af in 4 dagen, leert hij in luttele tijd meerdere talen spreken en komen alle herinneringen van vroeger weer haarscherp naar boven. Kortom, nooit meer het gevoel van onmacht, nooit meer op de eigen grenzen stoten en volledige toegang tot je intellectueel potentieel. Naast het gegeven dat de mens maar 20% van zijn hersenen gebruikt is het feit dat we veel meer van ons brein gebruiken terwijl we slapen al minstens even opvallend. Dromen zijn dan ook vaak een wereld van dooreenlopende dimensies, bliksemsnelle verhaalgangen en vreemde kronkels. Het is dit gevoel maar vertaald naar de realiteit en op een gecontroleerde manier dat we bij Eddie ervaren. Daarna wordt de film een soort mengeling van the Island en Requiem For a Dream. Net zoals in The Island laat het script veel meer toe dan wat de film uiteindelijk brengt. Diepzinnige thema’s zoals hoe om te gaan met een begrensde wereld en onze eigen vermogens komen niet aan bod. Maar net zoals bij Requiem For a Dream sleept de film je van de eerste tot de laatste minuut mee aan een hels tempo.
U ziet, Limitless heeft vele kanten en aspecten die de film zelf niet volledig blootlegt maar die toch blijven kleven aan je schoenen terwijl je de bioscoop verlaat. Maar omdat goede cinema niet altijd de harde levensvragen in je gezicht moet drukken vergeven we de cineast dit zonder morren. Soms is het immers noodzakelijk te dromen, te dromen van wat we allemaal zouden kunnen bereiken, zelfs al is het maar met onze 20% hersenscapaciteit. Limitless is een ‘what you see is what you get film’ die bepaalde thpema’s schuwt maar toch voldoende voor een lekkere avond cinema.
|
Net daarom heeft de regisseur Eddie opgezadeld met een ‘writters block’. Door een bizarre samenloop van omstandigheden verkrijgt Eddie een specifiek medicijn NZT. Ken je dat verhaal waarbij iedereen je vertelt dat een mens slechts 20 % van zijn hersenen gebruikt? Wel, NZT geeft je de mogelijkheid de volle 100 % aan te boren. Ongebreidelde intellectuele capaciteit dus.
De vraag die bij de kijker blijft hangen is echter de volgende: waarom benut Eddie eenmaal hij NZT heeft ingenomen zijn capaciteiten om veel geld te verdienen en een glamoureus leven te leiden? Zou een verhoogd IQ ons niet meteen doen inzien dat dit slechts kortstondige geluk oplevert. Waarom beseft Eddie niet dat gedeeld geluk dubbel zoveel waard is en dat hij daarom zijn omgeving en naasten moet koesteren? Hoe staan we ten aanzien van mensen die veel minder capaciteiten hebben dan onszelf? Gaan we vooruit zonder om te kijken of blijven we best soms stilstaan bij wat echt ‘belangrijk’ is?
