Into The Wild PDF Afdrukken E-mailadres
(14 votes, average 4.36 out of 5)
maandag, 05 april 2010 18:03

intothewildBent u ooit al eens alleen op reis vertrokken? Eén van ons twee wel, drie weken lang dwars door Kenia, Tanzania en Zanzibar. Alleen. Into the wild.

Dat is ook de titel van de eerste film die we bespreken voor deze gloednieuwe filmrubriek. Into The Wild (2008) is gebaseerd op een waar gebeurd verhaal over een jongeman van 22 die twee jaar lang door Noord-Amerika reist. Voor deze indringende prent, die zeker niemand koud zal laten, sleepte regisseur Sean Penn meer dan terecht twee Oscar-nominaties in de wacht.

Vlak na het behalen van zijn universitair diploma knipt hoofdpersonage Christopher McCandless (Emile Hirsch) zijn identiteitskaart door en schenkt al zijn spaargeld – 24.000 dollar – aan een goed doel. Zo wil hij op zijn 22ste de band doorknippen met zijn ouders en hun wereldje van ‘valse zekerheid en materiële overvloed’. Zijn ouders hadden voor hun briljante zoon een nog briljantere carrière in gedachten. Hij denkt daar zelf anders over. Voor hem zijn carrières ‘een uitvinding van de 20ste eeuw’.

Hij is er van overtuigd dat je eerst alles moet loslaten om helemaal vrij te kunnen zijn. Vrij om zichzelf te ontdekken, te ontplooien en echt te leven. Alles wat hij daarvoor meent nodig te hebben, is natuur en literatuur. De titel van het eerste Hoofdstuk van deze film luidt ‘Mijn Eigen Geboorte’. Christopher neemt zelfs een nieuwe naam aan: ‘Alexander Supertramp’. Vrij vertaald, de ‘supervagebond’.

Alexander reist kriskras doorheen heel Noord-Amerika, ‘going nowhere’. Scheren hoeft niet meer. En als hij zich toch scheert, dan wast hij het schuim af door achter de sproeiers aan te lopen te midden een korenveld. Hij voelt zich helemaal vrij, helemaal zichzelf, helemaal gelukkig. Of toch niet?

Eigenlijk wil hij niet zozeer gelukkig zijn. Hij wil in de eerste plaats de waarheid ontdekken. Of zoals zijn favoriete dichter, Thoreau, het schreef: ‘Rather than love, than money, than faith, than fame, than fairness… give me truth’.

Toch heeft hij op zijn reis één einddoel: de verlaten steppes van Alasaka. Daar wil hij, ver van elke beschaving, ver van iedereen, geheel alleen de confrontatie aangaan met de natuur in zijn meest pure vorm. De openingszin van de film is niet toevallig een vers van de dichter Lord Byron: ‘I love not man the less, but Nature more.’

Wie al eens alleen op reis trok, weet hoe uitdagend dit kan zijn. Alleen reizen is een spoedcursus in zelfkennis. Onmoetingen en ervaringen zijn veelal extra confronterend. Maar tegelijkertijd is alleen reizen ook minder sterk. Er zijn soms momenten waarop je je enthousiasme niet kan delen. Gedeeld geluk is dubbel geluk. En eenmaal terug thuis, stel je vast dat ook herinneringen die je niet kan delen, sneller vervagen dan verhoopt.

Dit geldt ook voor Alexander. De wereld blijkt al snel gecompliceerder dan de mooie woorden van poëten en romanciers. Al reizend ontdekt hij de barsten in de werkelijkheid en zichzelf. Zo blijkt dat hij niet in staat is zich langdurig aan anderen te binden. Telkens wanneer hij op het punt staat tot een hechte band te komen met iemand, gaat hij er – letterlijk – voor dag en dauw vandoor. Net zoals hij deed ten aanzien van zijn ouders en zijn zus. Telkens zonder nog een enkel bericht na te laten. Voor Alexander is de wereld belangrijker dan mensen. De waarheid komt voor liefde. En dit leven komt voor het ‘hiernamaals’.

Alexander is weliswaar ‘altijd al een geboren avonturier’, zoals zijn zus zegt, maar hij is evenzeer op de vlucht. In zijn puberjaren kwam hij tot de ontdekking – buiten medeweten van zijn ouders om – dat hij eigenlijk een bastaardzoon is. Deze ontdekking gooit heel zijn identiteitsgevoel overhoop, ‘als een rivier die plots omhoog begint te stromen’. Mede hierdoor is hij zo hartstochtelijk op zoek naar ‘de waarheid’. Daarom probeert hij zo hartstochtelijk een nieuwe, eigen identiteit op te bouwen.

Onze eigen identiteit wordt in belangrijke mate gevormd door onze relatie met die personen die ons na aan het hart liggen. Maar omwille van de moeilijke relatie met zijn ouders, gelooft Alexander meer in een sterke band met de wereld rondom hem, dan met de mensen rond hem. Of zoals hij het zelf zegt: ‘you are wrong if you think that the joy of life comes principally from the joy of human relationships. God’s place is all around us, it is in everything and in anything we can experience.’ Alexander beseft niet dat hij ook vrij is om zich te binden. Voor die ‘vrije’ keuze deinst hij terug. Zolang hij jong en fit is, is zijn eigen vrijheid ‘bliss’. Toch besluit hij na enkele maanden eenzaam kamperen in de steppes van Alaska om deze episode achter zich te laten.

Maar op zijn terugweg stelt hij vast dat de kleine rivier die hij in de winter overstak, in de lente uitgegroeid is tot een ondoorwaadbare stroom. Hij kan niet meer terug. Hij heeft onvoldoende proviand. Voor het eerst schrijft hij in zijn dagboek het woord ‘lonely’ (eenzaam) en verder ‘Happiness only real when shared’ (Geluk is alleen echt wanneer je het ook kan delen). Uitgehongerd sterft hij temidden de wilde natuur van Alaska.

Enkele weken later vindt de politie zijn dagboek terug. Zijn zus zegt over dit dagboek: ‘It had to be him, who told his own story’. Dat is ook de onderliggende boodschap die deze film wil brengen. Alexander zou nooit echt beseft hebben dat hij maar de helft van de ‘waarheid’ op het spoor was, als hij er niet zelf was op uit getrokken. Zijn zus voegt er nog aan toe: ‘Everything he is doing, has to be done. This is his life’. Iedereen waarschuwde Alexander voor de harde wetten van de natuur in Alaska. Hij heeft er geen oren naar. Hij is er van overtuigd dat om iets echt te begrijpen en te aanvaarden, je het eerst zelf moet ervaren. Het feit dat deze film gebaseerd is op een waar gebeurd verhaal, maakt deze boodschap nog krachtiger.

De film eindigt met een foto van de échte ‘Alexander Supertramp’, glimlachend naar de camera in Alaska. Ondanks alle ontberingen, was hij gelukkig. ‘I lived a happy live’ staat aan het einde van zijn dagboek. De slotzin van de film is ‘What if I were smiling and running into your arms [van zijn ouders en zus, aan het einde van zijn reis]? Would you see then what I see now?’

Into the Wild laat ons in twijfel achter. Wie heeft nu gelijk? Hij die kiest voor de klassieke, vaste (ver)banden tussen mensen? Of hij die de ketens van het gewone leven breekt en met ‘een ivoren glimlach’ de wereld toegemoet treedt? Regisseur Sean Penn is er op meesterlijke wijze in geslaagd om dat dubbel gevoel – dat in ieder van ons leeft – haast tastbaar te maken. Omdat alles een goede én een kwade kant kent, sluimert in ons een eeuwige twijfel. Onophoudelijk zoeken en tasten we. Elke dag puzzelen we verder aan onze moraliteit, die nooit helemal af is.

Tegelijkertijd is dat de enige keuze die Into the Wild wel maakt. Dat puzzelen, zoeken en op reis zijn, is op zich al veel waard. Het laatste Hoofdstuk heet ‘Getting of Wisedom’. Ieder geeft zin aan zijn leven door gewoon op pad te zijn. Wijsheid vinden we niet alleen in romans of gedichten, maar vooral in levenservaring. De zanger van de filmmuziek – Eddie Vedder – drukt het uit als volgt: ‘wisedom is in my flesh’. Misschien schuilt de ‘waarheid’ niet in het einddoel, maar in het zoeken zelf naar waarheid, liefde en geluk.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog