Movie Plazza

Hustle & flow, de titel zegt ons reeds genoeg nl. ritzelen en rappen. De film verhaalt het leven van Djay, vertolkt door de meesterlijke acteur Terrence Howard, ook bekend van films zoals Crash, Four Brothers en Ray. Djay is wat je zou noemen “a punkass nigga”, hij leeft in een krot omgeven door 3 hoeren waarvan één zwanger. Elke dag rijdt hij met zijn ‘prime investment’ – zijn tophoertje - rond in de straten van een arme negerbuurt in de VS op zoek naar klanten. Djay ritselt door de straten op zoek naar een manier om te overleven, een manier die hem net toestaat “to pay the rent.” Op een moment van zwakte echter, in een klein kerkje, terwijl het koor repeteert, ziet Djay het licht. Hij ziet ineens zijn situatie glashelder. Is er soms geen moment van helderheid, zwakte of melancholie nodig om onszelf eens in perspectief te plaatsen? Is het niet moeilijk op een gegeven ogenblik terug te blikken op je jeudigde idealen en deze in perspectief te plaatsen met je huidige situatie?

Een confronterende tekst die mensen raakt door haar echtheid en waarheidsgetrouwheid. Zijn koude levensverhaal moet hem dus letterlijk uit de hellepoel sleuren. Djay kijkt op vanuit de beerput staart naar het licht en beslist daar de all-american dream nog een kans te geven. We’re all in the gutter, but some of us are looking at the stars.

Als deze thematiek u bekend in de oren klinkt, kan ik u geen ongelijk geven. Wat de film echter zo speciaal maakt zijn de catchy beats, de drommende bassen en de ruige aggressieve stem gevuld met haat die Djay in de micro spuwt. Maar de ware genialiteit van de film ligt vooral in het feit dat Djay met zijn droom, zijn laatste poging tot verlossing anderen mede-inspireert. Heel even verandert zijn stinkend krot gevuld met tragedie in een oase van creativiteit en inspiratie. Heel even ziet hun barre wereld er weer positief uit, waarom denkt u? Because everybody has gotta have a dream, en Djay was bezig deze na te jagen en sleepte in zijn spoor zijn geliefden en vrienden mee, achter elkeen van hun getekende en barre blikken school immers ook nog een ideaal, een sprankeltje moed dat mede, al was het niet hun droom, oplichtte bij het aanschouwen van zoveel determinatie. Een lichtje in de duisternis verlicht immers ook alle objecten kortbij hem. En zo slaagt Djay er in zijn droom te verwezelijken. Djay haalt het als rapartiest. Dat was echter het punt niet van de film, en zijn succes wordt ook met moeite aangehaald. Dit is geen film die een happy-ending toont opdat iedereen met een glimlach de zaal verlaten zou. De film toonde dat elkeen soms terug in de spiegel kijken moet, dat elkeen daar moet beseffen wat ze werkelijk willen in het leven. En als ze het nog kunnen er volledig voor moeten gaan. Op een moment sprak Djay zijn ‘prime investment’ aan en stelde haar de vraag ‘what do you want in life’? Waarop ze geen antwoord kon geven. Dit is dan ook waar Djay verschilt van de rest van zijn omgeving, en van de rest van ons. Zijn openbaring toonde hem wat hij werkelijk wou in het leven, en hij had dan de kracht dit na te jagen. Het is vooral het tonen van die kracht, het opbrengen van die moed dat de film zo krachtig maakt. Want die moed maakte dat zijn geliefden ook zichzelf overstijgen konden. People need heroes, because they represent the dream. Soms moet iemand dus gewoon het pad tonen, opdat elkeen weer zou kunnen geloven in eigen kunnen, en dit is wat de film duidelijk maakt. Dit kan je lezen in elke blik, en horen in elke rap van Djay. Het is dan ook niet verwonderlijk dat Djay het enkel ‘haalt’ dankzij de de hulp en hernieuwde spirit van zijn vrienden. Het is het navolgen van de droom, al is het maar een illussie die telt.

+ Recensie

+ Recensie

+ Recensie

+ Recensie