Frost / Nixon PDF Afdrukken E-mailadres
(8 votes, average 4.00 out of 5)
zaterdag, 10 april 2010 17:12

frostnixon‘400 million people, waiting for the truth’

Deze film uit 2008 werd geregisseerd door Ron Howard, ook bekend van films als A beautiful mind, The Da Vinci Code, en M*A*S*H, en sleepte 5 oscar-nominaties in de wacht (o.a. voor beste film en acteur). Frost/Nixon mocht geen enkel beeldje mee naar huis nemen, maar slaagt er onafgebroken in om de kijker heen en weer te slingeren in een meedogenloze strijd tussen een journalist en een President, elk koppig pleitend voor hun kijk op ‘de’ waarheid.

 

De film gaat over de befaamde interviews tussen voormalig Amerikaans President Richard Nixon (Frank Langella) en topjournalist David Frost (Michael Sheen). We bevinden ons in het jaar 1977, enkele jaren na het uitbreken van het ‘Watergate’ schandaal. Watergate bracht Nixon er als eerste en enige President uit de geschiedenis van de VS toe om ontslag te nemen.

David Frost is een briljante talkshowpresentator die op zoek gaat naar echte erkenning, buiten de amusementsindustrie. Hiertoe meende hij het ideale instrument te hebben gevonden. Hij kocht het recht op vier diepte-interviews met Nixon. Nixon zelf daarentegen zag in deze zorgvuldig voorbereide interviews een unieke kans op eerherstel.

Zo gaan de twee hoofdpersonages met hun tegengestelde motieven verbaal in de clinch. De politiek onbeslagen Frost hoopt op een verrassingseffect, om zo Nixon onverhoeds en subtiel te dwingen tot de waarheid en hem te onmaskeren als een bedrieger. Ook Nixon ziet in Frost de ideale partner. Nixon wil via de populaire Frost eindelijk in een serene context zijn kant van het presidentiële drama vertellen aan heel het Amerikaanse volk. De hyperintelligente Nixon is er van overtuigd dat hij als politiek zwaargewicht tegenover een lichtgewicht op een intellectueel superieure wijze het Amerikaanse volk weer voor zich zal weten te winnen. Frost wil Nixon op de beklaagdenbank. Nixon wil van Frost een klaagbank. Frost vs. Nixon of Gelijk Krijgen vs. Gelijk Hebben. De waarheid wordt in deze film gepresenteerd als het resultaat van een meedogenloze strijd tussen twee kanten van een verhaal, tussen twee personen. De regisseur laat beide de confrontatie tot het uiterste aangaan. De inzet is dan ook hoog: hun persoonlijke eer ten aanzien van ‘400 millions people, waiting for the truth’.

Maar de waarheid laat zich minder makkelijk op sterk water - of op tape - zetten dan gedacht. Elke keer dat de een de ander knel lijkt te rijden, opent zich weer een overwachte deur. Frost uit bijvoorbeeld kritiek op de Amerikaanse inval in Cambodja. Nixon repliceert dat duizenden bommen zo afhandig werden gemaakt van de Vietnamese rebellen. Frost sneert terug door te wijzen op het menselijke leed dat gepaard ging met de inval. Nixon pareert door een verhaal over een loodgieter die hem zei dat er maar één ding fout was aan de inval in Cambodja: hij kwam te laat. Misschien had zijn zoon dan nog geleefd ...

Wat Frost illegaal noemt, noemt Nixon noodzakelijk. Waar Frost over fouten spreekt, spreekt Nixon over keuzes maken.

Het is hoogst uitzonderlijk dat een Amerikaanse President zo diep in zijn ziel laat kijken. Al snel wordt duidelijk dat Nixon nog volop worstelt met het verleden, met zijn geweten. Hierdoor evolueert het gesprek steeds meer tot een biecht en niet langer tot een debat. We zien een portret van een President die keuzes maakte die hij goed achtte, maar die hij alleen nam. Een van zijn voorgangers  - Roosevelt - zei ooit over leiderschap dat ‘wie zijn leiderschap echt uitoefent, kijkt best niet over zijn schouder. Dan zie je dat aanvankelijk niemand je volgt’. Nixon bleek al te vaak alleen te blijven staan. Wie zien een portret van een vereenzaamd man, in wie nog steeds de jonge rebel schuilt die zich vanuit het niets wist op te werken tot wereldleider ... door geen enkele politieke truc uit het boekje te schuwen. Tijdens zijn ambtstermijn werd Nixon al snel omgedoopt tot ‘tricky dick’ (snodaard).

Wist u dat Nixon zijn eerste verkiezingscampagne voor het Congres grotendeels financierde met de opbrengsten van zijn pokerspel? Ook in de politiek zou hij een pokeraar blijven. Politiek als een aaneenschakeling van slimmigheden, niet van overtuigingen. Politiek als berekend bluffen. Nixon was weliswaar een geniale speler. Hij zette een gedurfde economische politiek neer waar weinig andere Presidenten aan konden tippen. Hij had ‘greatness within his grasp’.

Maar hij bleef een ‘speler’. Een die niet tegen zijn verlies kon. Triomfalistisch in de overwinning, maar ook steeds bitterder na elke nederlaag. Dat was Nixon. Door te spelen vanuit de drang om te winnen - veeleer dan vanuit overtuiging - veranderde hij de wereld, maar verloor zijn de steun van de natie. En zijn eer.

De twee tegengestelde visies blijken een ‘recipe for disaster’ te zijn. Slechts één van beide kan winnen. De duur van de vier diepte-interviews en de close-up beelden die elke gelaatstrek van Nixon uitvergroten, doen hun onvermijdelijke slopingswerk. Nixon kan de twijfel die vanbinnen steeds harder knaagt, niet langer naar buiten toe blijven verbergen. Hij kan finaal enkel nog toegeven aan zichzelf, aan de fouten die hij maakte. Dit is de kracht van Frost/Nixon: je weet hoe het zal eindigen, maar het is de menselijke weg daarnaartoe die de film zo meeslepend maakt. Dit, samen met de briljante acteerprestaties, waarbij een grimas of een vertwijfelde blik veel meer zeggen dan de (authentieke weergave van de echte) interviews, die trouwens vrij beschikbaar zijn op youtube.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog