Home Filmrecensies Alfabetisch overzicht The curious case of Benjamin Button
The curious case of Benjamin Button PDF Afdrukken E-mailadres
(4 votes, average 4.50 out of 5)
Thomas en Peter Van Rompuy / woensdag, 18 januari 2012 00:00

Benjamin-button

“I was born under unusual circumstances”

Deze film sleepte maar liefst 13 oscar nominaties in de wacht. De regisseur is dan ook niet aan zijn proefstuk toe. David Fincher heeft cultfilms zoals ‘Seven’ en ‘Fight Club’ op zijn naam. We merken echter ook de hand van scenarist Eric Roth, die ‘Forrest Gump’ en ‘The Good Shepherd’ bijeen typte. Allemaal films die bol staan van trage beelden, subtiele dialogen en existentiële wendingen. Zo rolt ook ‘The Curious Case of Benjamin Button’ van de band. Als een levenslustige en toch melancholische film. De ingetogen vertolkingen van Brad Pitt (Benjamin Button) en Cate Blanchett (Daisy) dragen bij tot het authentieke, haast poëtische gevoel van de prent. Wanneer de dochter van Daisy haar vraagt hoe ze tegenover de nakende dood staat, antwoordt Daisy: ‘just curious’. Nieuwsgierigheid als levenshouding. Daarmee is ook de toon van het verhaal gezet.

De film volgt in flashbacks de levensloop van Benjamin Button. Hij werd geboren op de dag waarop de eerste Wereldoorlog eindigde. Niets lijkt bijzonder, alleen wordt hij oud geboren. Als een verrimpelde baby, lijdend aan artritis en reuma komt hij ter wereld. De dokter zegt tegen zijn moeder ’some creatures are not meant to survive’. Maar Benjamin takelt niet af. Integendeel, hij wordt met de dag jonger. Hij is ‘gedoemd’ het leven omgekeerd te beleven. Het is meteen ook het eerste van vele kleine mirakels die deze film aaneen rijgt.

Hij is een jongeman gevangen in het lijf van een bejaarde. Meer nog, hij woont in een bejaardentehuis, waar zijn moeder werkt en leeft. Zo wordt Benjamin – geheel tegennatuurlijk – reeds in zijn eerste levensjaren geconfronteerd met de vergankelijkheid van anderen en zichzelf. Hij voelt de eindigheid van het leven in zijn eigen oude botten en riekt ze in het tehuis.

“We were meant to lose people we love. How else would we know how important they are?”

benjamin-button-moviestillDefinitief afscheid nemen is voor Benjamin een haast dagelijks ritueel. Net omdat we weten dat we finaal allemaal afscheid moeten nemen van elkaar en het leven, ervaren we de gebeurtenissen in ons leven ook zo intens. Daarom zijn de (Griekse) Goden ook zo jaloers op de mensen. Net omdat wij dood gaan, ervaren we elke gebeurtenis als iets unieks, iets bijzonders. Voor de Goden is alles banaal, want alles komt ooit terug. We leven maar één keer en net dat maakt het menselijk leven zo puur.

Maar de uitdagingen waar het leven ons voor plaatst, zijn groot. Ook voor Benjamin. Zijn lichaam, onze ‘reistas voor het leven’, is stokoud. Zijn geest is piepjong. Zo ervaart hij een – schijnbaar onmogelijke – liefde voor een meisje van ‘zijn leeftijd’ (Daisy), 12 jaar oud. Hier komt de sprookjesachtige thematiek van de film dan ook naar voren. Hoe gaan we om met machteloosheid en liefde, maar ook met afscheid, tijd en dood? De volgende uitspraak vat de thematiek van de film dan ook krachtig samen:

“You can be as mad as a mad dog at the way things went. You could swear, curse the fates, but when it comes to the end, you have to let go.”

Omdat liefde loopt en kruipt waar het gaan wil, haalt het Benjamin terug in “somewhere in the middle”, wanneer hij en Daisy bijna even oud zijn. Geheel onverwacht staat Daisy plots opnieuw aan Benjamin’s deur. Dit mysterieuze verhaal over de grillen van de tijd wordt doorkruist door het enige waar de tijd geen vat op krijgt, de liefde, ons enige wapen tegen de dood. Het is een oproep om te leven alsof we morgen zullen sterven en te dromen alsof we voor eeuwig zullen leven.

curious-case-of-benjamin-button-0

Benjamin moet leren loslaten, hij moet zich leren neerleggen bij het lot dat het leven hem toewierp. Maar het lot bepaalt niet hoe wij met onze beperkingen omgaan. Daarin zijn we wel vrij. Benjamin beleeft daarom elke dag alsof hij er bewust voor is opgestaan. Hij bekijkt kleine gebeurtenissen als grote mirakels en weet drommels goed dat alles even vluchtig is als de wind.

Net als de film ‘Forrest Gump’ is ook deze film een aaneenschakeling van toevallige opportuniteiten en tegenslagen. We zijn de levenskracht waarmee we onze dromen achternazitten, ook al maken we ze niet allemaal waar. We zijn onze dromen en vooral, onze jacht erop. Het is deze levenskracht die van deze beklijvende film uitgaat. Een film die ook na het vallen van het doek, maar niet lijkt te stoppen en je op weg naar je wagen nog niet heeft losgelaten.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog