Amores Perros PDF Afdrukken E-mailadres
(5 votes, average 3.20 out of 5)
Thomas en Peter Van Rompuy / woensdag, 02 februari 2011 00:00

amoresperros

Amores perros, letterlijk vertaald “hondenliefhebbers”, verraadt het centrale thema dat de personages verbindt. Het veelbelovende debuut van regisseur González Iñárritu deed veel stof opwaaien bij de filmfestivals en luidde het begin in van een knappe carrière. De Engelse vertaling van de titel, “love’s a bitch”, onthult tevens het 2e thema van de film.

Amores Perros gaat als een achtbaan van start met een openingsscène die vergelijkbaar is met deze in Quentin Tarantino’s “Reservoir Dogs”. We bevinden ons in een spannende achtervolging doorheen de straten van Mexico met een zwaar bloedende rottweiler op de achterbank. 

Deze scene eindigt in een spectaculaire autocrash en vormt meteen het middelpunt van de film. De 3 verhaallijnen die in deze film naast elkaar lopen crashen hier letterlijk op elkaar in. Dit doet denken aan de film ‘Crash’, die vertelt hoe in LA mensen op elkaar botsen ‘just to feel something, to feel anything’. In Amores Perros spreekt men echter niet over de afstandelijkheid van de samenleving maar wordt elk van de verhaallijnen gekenmerkt door de hoofdpersonages hun honden.

 

De eerste verhaallijn is genaamd “Octavio y Suzanna”. Octavio, een ontvlambare puber die zijn rottweiler Cofi laat vechten voor geld, is tegelijkertijd verliefd op de vrouw van zijn broer. Belangrijker is echter de relatie tussen Octavio en zijn hond. Een hond is veelal het product van het karakter van het baasje en het baasje kiest veelal onbewust de hond die bij hem past. Octavio is aan de ene kant een over sentimentele, gevoelige jongen, net zoals zijn vierpotige vriend. Aan de andere kant is hij een explosieve vechtersbaas zonder medeleven.

amores-perros1De enige kritiek die deze film kreeg is dan ook zijn onverholen brutaliteit. Deze brutaliteit is echter geen ordinair filmgeweld, maar raakt de kern van de boodschap die Iñárritu in zijn film wou leggen. Iñárritu heeft immers een ware cultfilm willen maken en geen topentertainment. De hondengevechten staan immers symbool voor de eerste gedachtelijn, ‘homo homini lupus est’, de mens is een wolf, of beter een hond, voor zijn medemens.

Dit blijkt overduidelijk uit de tweede verhaallijn die als centrale figuur de landloper Chivo stelt. Deze landloper is immers deeltijds huurmoordenaar en wordt door de ene broer ingeschakeld om de andere broer uit te schakelen. In beide verhaallijnen staan beide broers elkaar naar het leven want ook Octavio schakelt een knokploeg in om zijn broer tot pulp te slaan. Wat is nu de reden achter al dit geweld, vraagt u zich af?

De mens is geen rationele rekenmachine, maar eerder een dronken schip, een speelbal van zijn emoties. Niet toevallig wordt er expliciet naar de parabel van ‘Kain en Abel’ gerefereerd. De mens is fundamenteel zondig. Zelfs broederliefde kan ontaarden in het absolute tegenovergestelde omwille van een akker die meer patatten opbrengt, omwille van geld dus. Volgens de regisseur wordt de mens gedomineerd door een driespan aan emoties namelijk: geld, liefde en angst. Dat is de ware ‘condition humaine’ volgens González Iñárritu. Daarom ook moest de film gewelddadig zijn. Hij waakt erover dat de kijker zonder omwegen ziet hoe de mens werkelijk in elkaar zit. Een hond leert men ook af in huis zijn boodschap te doen door hem er letterlijk met zijn neus in te wrijven.

Deze schets van de ware menselijke aard geldt niet enkel voor landlopers of de lagere klassen maar evenzeer voor de high society, het derde verhaal, “Daniel y Valeria”. Dit verhaal draait rond een zich in midlifecrisis bevindende reclamejongen die op zijn 50ste zijn vrouw en twee kinderen laat staan om bij een TV-vedette in te trekken. Hun kleine “froufrou” hond zal verdwalen onder het parket van hun appartement en zal de onderhuids liggende ellende van dit koppel blootleggen. Ook hier is de symboliek in geen scène weg te denken. Het model die haar geroemde en lucratieve benen verliest tijdens ons centrale ongeval, staat symbool voor de idee dat de mens meer is dan verheven emoties. Natuurlijk kraakt de liefde van Daniel in zijn voegen wanneer Valeria haar been verliest.

De mens is immers niet enkel geest, maar ook lichaam. Het lichaam is een kerker voor onze vrije geest. Vandaar ook de nadruk op de bloederige hondengevechten. Iemand die door een granaatscherf zijn been verliest, diens persoonlijkheid zal daardoor drastisch hertekend worden. Zeggen dat een mens enkel geest is niet houdbaar. Er is immers geen erger leed dan fysiek leed.

amores-perros2Iñárritu brengt in zijn film eigenlijk de boodschap van Schopenhauer en Nietzsche aan zijn generatie; de mens is niet meer dan de speelbal van zijn driften. De samenleving is er altijd één van chaos geweest. De menselijke natuur wordt ook gevormd door al wat niet verheven is. De hond van Daniel en Valeria wordt aan de ratten die onder het parket huizen ten prooi gelaten omdat ‘het te duur is om het parket uit te breken’. Geld boven liefde. González Iñárritu is vast van plan ook al onze illusies aan de ratten te voeren.

Hij wil een cultfilm maken. Hij besluit dan ook het laatste bastion van het goede in de mens, nl. de liefde, te vergiftigen. De liefde drijft er in de eerste verhaallijn Octavio toe zijn broer in puin te laten slaan. Daniel is nog geen week bij zijn nieuwe kalverliefde en zij verliest een been. De landloper, El Chivo, had lang geleden zijn vrouw en dochter verlaten om guerillero te worden (beroepsmoordenaar dus) (eindigt Kaïn niet ook als landloper?). Allen hebben spijt van hun keuze. Allen hebben zich miskeken op wat finaal het belangrijkste bleek in hun leven. Suzanna (de vrouw van de broer van Octavio) zegt dan ook tegen Octavio. “God zal met je lachen als je Hem je plannen vertelt”.

Of is er toch licht in de duisternis? De 3e verhaallijn is de meest uitgewerkte en houdt op het einde een opening voor. El Chivo is vergezeld door meerdere honden zoals dat wel vaker het geval is bij de landlopers. Hij staat voor de eenzaamheid die stelselmatig tot een symbool groeit van de hoop. Zijn relatie met zijn honden verraadt ook zijn leven. Hij viste bij het auto-ongeval de gewonde Cofi op die hij dan verzorgt. Tot Cofi uit dankbaarheid al zijn andere honden de strot doorbijt. Dit is het keerpunt voor El Chivo. Hij beslist zijn leven weer “bij de keel te grijpen” en tracht terug te keren naar het gezin dat hij al lang de rug had toegekeerd. Niet toevallig is de slotscène één waar de landloper over verschroeide aarde wegwandelt, zijn nieuwe leven en hoop tegemoet. Het symbool van de idee dat een bloem finaal nergens beter kan bloeien dan op een mesthoop? Of wil González Iñárritu gewoon duidelijk maken dat ziekte de waardigheid is van de mens, dat enkel de wijze waarop we ons kruis dragen van belang is?

Amores Perros toont op realistische wijze de meest hondse kant van de menselijke samenleving. Een topper voor de hondenliefhebber die de Spaanse taal weet te appreciëren. Het succes van Iñarritu’s “21 gramms” was dan ook allesbehalve een toevalstreffer.

+ Recensie
article thumbnail

Recensies Browse door alle besprekingen

RATINGS Beste Films

PollGeef Ons Uw Mening

Welke van deze Hollywood A-listers vind jij de beste?
 

LINKSVolg ons hier

peterblog

thomasblog

hermanblog